به امید باران

زیر آسمانی بی رنگ و بی جلا زندگی می کنیم
بر زمین ما باران چهره ی عشقمان را پر آبله می کند
پرندگان همه مرده اند
در صحرایی بی سایه و بی پرنده زندگی می کنیم
آنجا که هر گیاه در انتظار سرود مرغی خاکستر می شود...
دوشا دوش زندگی در همه نبردها جنگیده بودیم
نفرین خدایان در ما کارگر نبود
و اکنون ناتوان و سرد در برابر تنهایی به زانو در می آییم
آیا ما جلوه ی  روشنی از تقدیر مصنوع انسان های قرن امروزیم؟